Ιδέες για γυναικεία τατουάζ στον αστράγαλο! | couscous.gr
Connect with us

ΓΥΝΑΙΚΑ

Ιδέες για γυναικεία τατουάζ στον αστράγαλο!

Δημοσίευση πριν από

on

ΓΥΝΑΙΚΑ

Πώς είναι να χάνεις ένα παιδί: Αυτές οι φωτογραφίες θα σε πονέσουν

Δημοσιεύθηκε

στις


H Susana Butterworth είχε μια αποβολή τον περασμένο Μάρτιο. Αυτό το συναίσθημα της απώλειας του παιδιού που κυοφορείς είναι κάτι δυσβάσταχτο και πιθανότατα δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία άλλη απώλεια.
Κάπως έτσι, η Susana αποφάσισε να ξεκινήσει το “Empty Photo Project”, φωτογραφίζοντας άλλες γυναίκες που έχουν χάσει τα παιδιά τους, ώστε να αναδείξει όλους τους τρόπους με τους οποίους μπορεί κανείς να βιώσει έναν τέτοιο πόνο.

Το project αυτό περιλαμβάνει γυναίκες όλων των ηλικιών που έχουν έρθει αντιμέτωπες με την απώλεια και όπως γράφει στην ιστοσελίδα της, στοχεύει στο αποτυπώσει το πρόσωπο της απώλειας ενός απιδιού, και να χτιστεί έτσι μια κοινότητα οικογενειών οι οποίες θα μπορούν να θρηνήσουν μαζί και να γίνουν ένα μέσα από το κενό που δημιουργήθηκε στις ζωές τους.

“Αφού έχασα τον γιο μου τον Μάρτιο του 2017, ένιωσα μόνη μου σε αυτόν τον θρήνο. Πίστευα ότι κανείς δε μπορούσε να καταλάβει πώς είναι να χάνεις ένα παιδί. Ήταν λες και όλες οι νέες ελπίδες και τα όνειρα που είχα, πέθαναν μαζί με το σώμα του γιου μου. Το κενό ήταν πολύ βαρύ”, γράφει η Sue στο site της.

Today, August 15th, was Maddox’s due date. He came early on April 22nd, at only 23 weeks and 3 days. He was my 3rd baby, and 3rd child I’ve lost. It was discovered almost 10 years ago during the complications of my first pregnancy that I had a uterine abnormality, to which I was told I would more than likely never be able to carry a baby to term without corrective surgery. The first time I had the surgery, unbeknownst to me, it was done incorrectly. It wasn’t until 9 years later when we were ready to start a family that I learned my second baby too would not get a chance at life. After losing that child I would need a specialist to have surgery again. Maddox was our rainbow baby, I got pregnant 3 months after the second surgery. I cried in excitement when I found out I was having a boy, I had always wanted a little boy. I imagined his giggle, the hilarious things he would say as a toddler, and how much I would unconditionally love him more each day just as I had since the day I found out I was pregnant. But the complications came only 19 weeks into the pregnancy. My cervix was dilating and quickly, my water was leaking and I was put on strict bedrest for several weeks. Three days after being admitted into the hospital the contractions came on like a freight train and the medicine to stop them wasn’t working. He came into this world with the sound of a tiny cry that changed my life forever. He weighed only 1 ½ pounds. We thought because we made it past “Viability” of 23 weeks, that we were just in for a long NICU stay. Maddox showed great progress in his first week, we would hear from doctors and nurses how great he was doing. I even got to reach inside his isolate and hold his tiny hands and feet at times when his stats were stable. Our eyes were glued on him, he was our amazing miracle baby, so perfectly beautiful and strong. At 10 days old he opened his eyes, I have never felt love like I did when his gorgeous dark eyes gazed at mine, it was a feeling of complete, true happiness. Maddox’s health started to decline around 2 am on the 2nd of May, and at 2:15 pm I held my baby for the first and last time as he took his last breaths. (Continue reading in comments)

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Sue Butterworth (@emptyphotoproject) στις

"Empty. Lost. Alone. Sterile. Barren. I found myself sitting in the cold and impersonal rooms of many doctor offices, where I completed countless tests and procedures all alone. All the examinations and practices attempting to leave me with a bundle of joy left me instead reeling in physical agony. I had nothing to show for my efforts but destroyed dreams and a broken heart. Full of discouragement and shame, I began to doubt my defective body. Time and time again I would walk in and wait, surrounded by women with growing round bellies. Each time I would walk out fighting back tears of despair. Tears caused either by the pain of the treatments or the crushed dreams left behind by an empty womb. The hope of adoption of a baby boy brought a breath of fresh air. After walking the journey of pregnancy and delivery with the young woman, I was once again left empty. The adoption fell through and I was left to walk the tiny baby boy I had named Kylar down the hall of the hospital. The baby boy I had fallen so deeply in love with would never know my love for him. I stumbled away broken and still very infertile. The infertility and pain went on for years until a questionable mass and extreme pain found me the recipient of a hysterectomy. No warning, just another dream shattering procedure. This one ended all my hopes that my miracle would ever come. My questions and doubts grew. I now discovered myself doubting if I had value as a woman. Would I be a “real” woman? Could I ever be a “real” mother? Am I enough? Will I be seen as a weak, broken and hollow shell? Now that I am “Forever Infertile. I felt this way until I surrender completely to my Lord. This is still the struggle I face, but I will continue to surrender daily. “After all my strength is gone. In you, I can be strong. I look to you. And when melodies are gone. In you, I hear a song.” (I Look To You by Selah) * Romans 12:12 Be joyful in hope, patient in affliction, faithful in prayer."

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Sue Butterworth (@emptyphotoproject) στις

"Empty changes. My son, Joseph was born at 38 ½ weeks sleeping. Then they almost lost me too, a uterine blood clot spiked my fever to a deadly 109 degrees…they packed me with ice to bring it down…I remember looking at the clock before losing consciousness and thinking I made it through the first day, then a very alone week at the hospital. Empty at the time was the ache in my arms and longing in my heart to hold my baby. It was the loneliness of grief as my husband was too wrapped up in his own grief to see mine. It was being told I wasn’t “righteous enough” and that was why he was taken. It was a person telling my church family and friends I didn’t want their presence, and a good friend saying my experience “wasn’t that bad, easier than I thought”. It was going home to pack away the precious little clothes, the special “coming home” outfit, the tiny socks and shoes. Piling clothes on the bassinet so I wouldn’t have to see it, then sobbing in the darkest hours of the night. No celebration of a new soul. Empty was the anger, confusion, and sadness my kids expressed to me daily. Slowly life returned to our routine and the pain and sadness dulled to a quiet ache residing in my heart. 18 months later we welcomed a new little girl into our family who did much to push the empty aside with her Popeye grin and sweet patience. 8 years later the empty is still there in feeling someone is missing when we do head counts, the yearly trip to visit his earthen bed in remembrance, not celebration of my son. Watching as children of friends born around the same time as Joseph, pass milestones he never got to experience. Grief still visits, sneaking up, catching me unawares, and washing over me. Empty changes."

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Sue Butterworth (@emptyphotoproject) στις

"My story is so hard to explain. The emptiness I feel is unexplainable. I knew that it was possible. I knew that what I went through was a possibility. But I never ever thought that it would actually happen. It all happened so slowly. Finding out that my beautiful son was affected by this horrible disease that is carried by me made my heart stop. It took the breath right out of my lungs. I instantly blamed myself. I fell straight to the floor and screamed. No tears even came out at that point. It was so unreal. I remember laying in the hospital bed while they induced me thinking, "Why is this happening to me? Why my baby boy?" It wasn't very long before my water broke and I was holding my little boy. He was so beautiful…. So peaceful. He looked like he was sleeping. He had the cutest little nose the cutest little toes. I couldn't believe that I created such a beautiful baby. When the nurse came up to me and told me that they needed to take him I lost it. I begged them not to but they said it was time. He was only in my belly for 17 weeks. I felt him kick. I felt him move. They kept me in the hospital for another day and I didn't sleep at all. I just remember feeling so empty. I remember looking down at my stomach and not feeling anything. I remember pushing down on my belly hoping by some miracle this was a dream. I went from him moving around in my stomach to nothing at all. My whole life stood still. I will never see him grow up. I will never see him take his first steps. I will never see his smile. I saw my mom blame herself because she passed the gene down to me. I saw my grandmother blame herself because she passed it down to my mom. I watched my whole family cry. Emptiness is so much sadness and so much pain. Emptiness is feeling like you failed as a mom because you couldn't protect your first child. It has been a long painful healing and I know that someday I won't feel this empty anymore because I will hold him again someday. And I really do believe that. It gives me relief knowing that Emmy has her brother looking after her. I know he knows how much he's loved. Emmy loves her brother so much. Landyn Gabriel, mommy's little penguin, you are so loved."

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Sue Butterworth (@emptyphotoproject) στις

1 in 3 women… this is the statistic that my doctor gave me for women who have miscarried. Little did I know, I would be 1 in 7,000 with a molar pregnancy. Before this news, I went in for an ultrasound to see the heart beat of the baby. Come to find, I had twins and possibly a third with an empty sac. Both with no heart beat, the doctor left me with no hope or answers. I was devastated. I didn't understand and it all felt so unreal. I felt like someone ripped out my soul, punched me in the gut, and crushed my heart before my eyes. I wept for almost 5 hrs after the knowledge, just completely speechless. I needed an answer and I needed the truth. I turned to a friend and got a second opinion which took me in a day after. The doctor then performed a 3-D ultrasound and what my husband and I saw could not be unseen. There lay my twins completely obliterated and a blood red clot growing rapidly in size. I didn't know that my low energy was from my pregnancy slowly killing me. Yes, my babies were thriving on my blood until the molar state attacked both fetuses and then prepared to take over my body. I blamed myself and felt unworthy of a mother's heart. After undergoing surgery, a year of lab tests, and a visit to the cancer center, I had a clean bill of health. However, the emotional pain and hurt was still unable to be healed. I was left empty and I still am. I know God has a purpose and that included me living today to tell and share my story. The hurt is real, our stories are real. As a teacher, I have the privilege to influence children in life lessons and choices they make daily, to hopefully one day become successful well-mannered adults. Year after year, it's hard to see them go and it's especially bittersweet this year since I'm teaching the age group of my twins (4 years). I put 110% in what I do, I love, live, and breathe my job. The hardest part is going home and knowing they're not your own. My husband has been a wonderful example of strength to me, and I can't wait for the day we can become parents again.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Sue Butterworth (@emptyphotoproject) στις

"It’s been three years since I placed my son Liam in the arms of his forever family. I knew my entire pregnancy that he was not mine to keep, and I could not ever begin to describe the feeling of carrying a child that I would only have to say goodbye to. Throughout my entire pregnancy, I questioned if I could follow through with my decision. In the hospital, all I wanted was a single night alone with Liam. Before they left the hospital, his family gave me a little wooden box. I opened it up and found a customized book with pictures of their extended family and a locket with a quote by Desha Wood that said, “He is mine in a way that he will never be hers, and he is hers in a way that will never be mine. So together, we are motherhood.” In that moment, I knew that I would rather shatter my own heart a million times over than break theirs just once. I spent a week with Liam’s family, mentally preparing myself for the day I would return home empty-handed. When I got home, the town I spent 20 years of my life was no longer familiar to me. I took a walk along the river and sobbed. A stranger stopped and sat down next to me. We talked as we watched the beautiful hues of red, orange, and purple fall below the horizon. He told me his story about how he had lost his wife and kids, and I remember for just a moment, I didn’t feel so alone. We said our goodbyes and went on our way, never to speak again. Over a year later, my boss told me that the cable guy had left an envelope for me at her house. When I opened up the envelope, I pulled out an 8×10 photo of the sunset from that night, and I was reminded, once again, that I was not alone. I still speak to Liam’s family often and the adoption is still very open. I receive flowers on Mother’s Day, invitations to Birthday parties, and a Christmas card every year. I may be empty-handed, but my heart has never been so full. I will never regret my decision to place Liam for adoption, because in giving away everything I had, I gained more than I could ever need."

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Sue Butterworth (@emptyphotoproject) στις

Emptiness: emp·ti·ness noun 1. The state of containing nothing. This definition hits straight on of my emotional state most the time. I went from creating a life, to mourning it days later. My miscarriage occurred back in November 2016. This was mine and my husbands planned baby; as our first, our amazing son, was a surprise that the Lord knew we needed. My husband and I were gleaming sitting at my first doctor's appointment, knowing that we get to hear and possibly see our baby for the first time. I WAS SO EXCITED; up until our world came crashing down beside us. They couldn't hear a heartbeat; and when they did an ultrasound they couldn't find a baby. My miscarriage was a little different than most. It's called a blighted ovum miscarriage; where I had gotten pregnant, formed a pregnancy sac, but for some odd reason my baby stopped forming early on. I couldn't wrap my head around what was going on; why was it happening to me, to my family? What did I do wrong? If you know me; you'll know i'm research freak. I researched if there's some way I could still be pregnant, why blighted ovums happen, and most importantly why miscarriage happen to women all around. In my case, I read that blighted ovum miscarriages occur when the baby's chromosomes align, and there was something off. Whether it be a mental or physical abnormality, and our bodies stop the baby from forming. From there I felt some sort of ease as I knew that the Lord had a reason behind all this pain we were experiencing. But with that ease I still feel empty. Now that my due date is around the corner (June 5th, 2017); I feel it more and more especially when I see others who were pregnant around the same time as I, get ready to have their babies. I'm so happy for them all, but resentful, and once again empty because I don't get the chance to meet my baby, other than in heaven. […continue reading in comments]

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Sue Butterworth (@emptyphotoproject) στις

"Losing my son, Gabriel, is the type of pain I would never wish upon anyone. The moment the doctor uttered the words “missed abortion”, I was angered. I didn’t have an abortion. I actually wanted my child. I didn’t appreciate his correct medical terminology. I felt empty as my son’s body lay inside of me but his heart was not beating. My D&C was scheduled for four days later to remove him from my womb. My body failed me. I would never hold his hand, watch him grow up, or hear his voice. Never is a long, long time. I paced back and forth yelling at God. I needed answers but I received none. They didn’t exist. They still don’t. Not only was my heart broken, but my soul was crushed. Breaking the news to friends and family was a different, new pain. I cannot tell you how many times I was told “everything happens for a reason” **insert eye roll** The worst comment came from a family member: “You just aren’t meant to be a mother yet. You aren’t ready.” So what is emptiness? It is seeing other pregnant women and their happy little lives. It is forcing a smile through unwanted sympathy. It is sitting down to eat a meal and losing your appetite. It is feeling guilty every time you crack a smile or laugh at someone’s joke. It is seeing other little boys Gabriel’s age and wondering who he would’ve been. It is knowing that, as a mother, I couldn’t fulfill my #1 job of protecting my child. It was not allowing myself to form a bond with my second baby during my pregnancy until she was born because I was afraid to lose her too. She is now 1.5 years old. I often find myself wondering if she met her big brother before coming to earth. He is her protector. Her angel. For that, I am grateful ❤"

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Sue Butterworth (@emptyphotoproject) στις

via


Continue Reading

ΓΥΝΑΙΚΑ

Πίτσα σοκολάτας για παιδικό πάρτυ από την Αργυρώ Μπαρμπαρίγου!

Δημοσιεύθηκε

στις


Υλικά Συνταγής

  • 2 φύλλα ζύμης για πίτσα
  • 1 κ.σ. βούτυρο
  • 4 κ.σ. πραλίνα
  • 1 ½ φλ. σταγόνες σοκολάτας (γάλακτος
  • λευκή
  • πικρή ή κομματάκια σοκολάτας της αρεσκείας σας
  • smarties για διακόσμηση )
  • ½ φλ. χοντροκομμένα
  • ψημένα φουντούκια

Εκτέλεση

Για τη γλυκιά πίτσα με σοκολάτα, προθερμαίνουμε το φούρνο στους 220ºC . Aν έχουμε πέτρα ψησίματος, την ακουμπάμε κάτω-κάτω στο φούρνο να πυρώνει. Αλλιώς, αναποδογυρίζουμε το ταψί της κουζίνας για να πυρώνει καλά.

Πασπαλίζουμε με αλεύρι το ξύλο κοπής. Βάζουμε ένα φύλλο ζύμης για πίτσα. Αν τη θέλουμε λεπτή, την ανοίγουμε με τον πλάστη. Με τα δάχτυλα κάνουμε βαθουλώματα σε όλη την επιφάνεια και την αλείφουμε με βούτυρο. Ψήνουμε για περίπου 20′ -25′, ανάλογα με το πάχος της ζύμης, μέχρι να ροδίσει.

Αφού ψηθεί, την αλείφουμε με τη πραλίνα κάνοντας γρήγορες κινήσεις σε όλη την επιφάνεια, πασπαλίζουμε με τις σοκολάτες και τα φουντούκια και ψήνουμε για 1-2′, μέχρι να λιώσουν οι σοκολάτες. Κόβουμε στα 4 κάθε πίτσα και σερβίρουμε αμέσως.

Tip
Πριν στρώσουμε την πίτσα στο ξύλο κοπής, το πασπαλίζουμε με αλεύρι για να μεταφέρεται εύκολα στην πυρωμένη πλάκα, χωρίς να διαλύεται.

via


Continue Reading

ΓΥΝΑΙΚΑ

Αυτές είναι οι κορυφαίες τάσεις στα νύχια για το χειμώνα!

Δημοσιεύθηκε

στις


Το καλοκαίρι τελείωσε και έδωσε τη σκυτάλη στο Φθινόπωρο.  Ποιες είναι όμως όλες οι τάσεις της μόδας για τα σχέδια νυχιών, που θα μονοπωλήσουν το ενδιαφέρον το Φθινόπωρο, αλλά φυσικά και τον Χειμώνα 2017;

Το couscous.gr συγκέντρωσε για εσάς τις κορυφαίες τάσεις:

Nails with animals

100 BEST NAIL POLISH FOR SEASON 2017 - Reny styles

brown and nude

Looking for an instant accessory upgrade? Outfit your nails in one of these top-rated nail polishes

Смотрите это фото от @nails_page__ на Instagram • Отметки «Нравится»: 2,238

As we can see all nails are different but it isn’t conspicuously. Colors and designs are very nice are combined so that they look very attractive.Marble nails are very neat and trendy.

Accurate nails, Almond-shaped nails, Autumn nails, Beautiful autumn nails, Beautiful nails 2017, Ethnic nails, Evening nails, Medium nails

Beautiful autumn nails, Evening dress nails, Evening nails, Fall matte nails, Fall nail ideas, Fall nails 2016, Fall nails ideas, Fashion autumn nails

Beautiful autumn nails, Black glossy nails, Black nails ideas, Classic short nails, Everyday nails, Fashion nails 2017, Nail art stripes, Nails with lines

Perfect Winter Nails for the Holiday Season and more ★ See more: http://glaminati.com/perfect-winter-nails-holiday-season/

25 Gorgeous Nail Art Ideas And Designs for Summer 2017

Step up your gold glitter mani by painting on a lovely little orange…

Matte black                                                                                                                                                                                 More

Fall nails

Nail Art Designs in neutral stiletto nails

Matte Burgundy Coffin Nails with Flowers

Nail Pornography


Continue Reading

ΓΥΝΑΙΚΑ

Αργυρώ Μπαρμπαρίγου: Κόλαση σοκολάτας!

Δημοσιεύθηκε

στις


Υλικά συνταγής

250 γρ. Κουβερτούρα
250 γρ. βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου
1 πρέζα αλάτι
ξύσμα από 1 πορτοκάλι (ακέρωτο)
2 βανίλιες
4 μεγάλα αβγά σε θερμοκρασία δωματίου
1 φλ. ζάχαρη
½ φλ. Αλεύρι για όλες τις Χρήσεις
½ φλ. Κακάο

Εκτέλεση

Κοσκινίζουμε το αλεύρι και το κακάο. Ψιλοκόβουμε με μαχαίρι τη σοκολάτα.
Τα βάζουμε σε μπολ και προσθέτουμε το βούτυρο, τη ζάχαρη, το αλάτι, τις βανίλιες, τ’ αβγά, το αλεύρι και το κακάο.
Με μίξερ χειρός τα χτυπάμε 2′ σε χαμηλή ταχύτητα και 3′ σε δυνατή ταχύτητα.
Τέλος προσθέτουμε τις ψιλοκομμένες σοκολάτες και ανακατεύουμε με σπάτουλα.
Χρησιμοποιούμε ταψί 30 εκ. Κόβουμε ένα κομμάτι λαδόκολλα, το τσαλακώνουμε και το βρέχουμε. Το ανοίγουμε (τώρα είναι πολύ μαλακό και εύκαμπτο). Το στρώνουμε στο ταψί, το αλείφουμε με 1 κ.σ. μαλακό βούτυρο. Αδειάζουμε τη σοκολάτα στο ταψί. Προθερμαίνουμε τον φούρνο στον αέρα στους 200ºC για 15’-20′ να κάνει ελαφριά κρούστα. Μέσα η καρδιά του θα είναι υγρή.
Το ξεφορμάρουμε μαζί με τη λαδόκολλα. Δεν κόβεται όσο είναι ζεστό γιατί τρέχει υγρή σοκολάτα. Το αφήνουμε να κρυώσει για 10’. Το κόβουμε σε κομμάτια. Το σερβίρουμε με παγωτό ή χτυπημένη κρέμα.
Εναλλακτικά μπορούμε να μοιράσουμε το μείγμα σε 8 ατομικές φόρμες καλά βουτυρωμένες και αλευρωμένες. Αυτές ψήνονται 8’ στους 200ºC στον αέρα.
Όταν βγάζουμε το γλυκό από το φούρνο πρέπει να είναι μαλακό στη μέση, σχεδόν υγρό.
Εναλλακτικά προσθέτουμε αποξηραμένα φρούτα και ξηρούς καρπούς.

via


Continue Reading

ΓΥΝΑΙΚΑ

Ο έξυπνος τρόπος για να κάνεις τα λεπτά χείλη σου να φαίνονται πιο σαρκώδη σε 30’’!

Δημοσιεύθηκε

στις


Αν έχεις λεπτά χείλη και επιθυμείς πιο ζουμερά και αισθησιακά, τότε το παρακάτω βίντεο θα σου λύσει τα χέρια. Το μόνο που θα χρειαστείς είναι δύο μολύβια χειλιών (το ένα ανοιχτό και το άλλο πιο σκούρο), 30 δεύτερα στη διάθεσή σου και θα έχεις ένα μοναδικό αποτέλεσμα.


Continue Reading

ΓΥΝΑΙΚΑ

4 σημεία του κορμιού σου που δε θα προσέξει όταν σε δει χωρίς ρούχα για πρώτη φορά

Δημοσιεύθηκε

στις


Εμείς οι γυναίκες ως γνωστόν είμαστε λίγο ανασφαλείς, λίγο ματαιόδοξες-βασικά τεράστιες ψωνάρες αλλά τελοσπάντων-λίγο ωραιοπαθείς, λίγο υστερικές… λίγο απ’ όλα δηλαδή! Το αστείο βέβαια της υπόθεσης, δεν είναι ότι τα συγκεκριμένα κόμπλεξ τα βγάζουμε στην παραλία-τώρα που πλησιάζει και ο καιρός-ή όταν δοκιμάζουμε ένα super εφαρμοστό φόρεμα για μία κοινωνική εκδήλωση στην οποία θέλουμε να καταπλήξουμε, και εκείνο επιμένει να δείχνει τα οπίσθιά μας… τριπλά, αλλά ακόμα και στο σεξ, όταν εκείνος στέκεται απέναντί μας, γυμνός και εξίσου ευάλωτος-άχου το-με εμάς. Στο σημείο αυτό να αυτο-διορθωθούμε και να τονίσουμε ότι αν για έναν λόγο οι άντρες είναι πιο ευτυχισμένοι από τις γυναίκες, είναι γιατί στερούνται πλήρως αυτογνωσίας! Κοιτάζουν για παράδειγμα την κοιλιά τους που θυμίζει έγκυο 8 μηνών-σε δίδυμα-τη χαϊδεύουν και την αποκαλούν το καμάρι τους (ευτυχία). Τότε εσύ φίλη μου, για ποιο λόγο φρικάρεις για το πώς θα του φανείς όταν σε δει για πρώτη φορά γυμνή; Μήπως τρελαίνεσαι χωρίς λόγο; Εμείς λοιπόν σου έχουμε κάποια βασικά σημεία του σώματός σου τα οποία εσύ σιχαίνεσαι, αλλά εκείνος κατά 99% δε θα προσέξει.

1. Kυτταρίτιδα και χαλάρωση: Κάθε φορά η ίδια ιστορία: Κάθεσαι μπροστά από τον καθρέφτη φορώντας την κιλότα σου-βασικά μας αρέσει η λέξη γι’ αυτό τη χρησιμοποιούμε-ζουλάς από την μία, φρικάρεις. Ζουλάς από την άλλη, βουρκώνεις, και τελικά καταλήγεις να βάζεις τα κλάματα λέγοντας ότι είσαι ένα τέρας και ότι δεν σου αξίζει κανένας γκόμενος. Εντάξει αρχικά τον έχεις δει αυτόν πώς είναι; Είναι μήπως ο Beckham και δεν το γνωρίζεις; Ή μήπως πιστεύεις ότι θα σου ζουλήξει τα οπίσθια για να δει αν έχεις όψη φλοιού πορτοκαλιού; Χρυσή μου, είσαι γυμνή μπροστά του και δεν τον νοιάζει τίποτε άλλο! Helloooooo… Α και θα σου πούμε και κάτι που θα σε σοκάρει: Κανένας άντρας δεν ξέρει τι είναι η κυτταρίτιδα! Οπότε και να τη δει, ίσως να μην την καταλάβει! Είναι κάτι σαν το off-side. Έχεις ακούσει γι’ αυτό. Μπορείς όμως να το αναγνωρίσεις;

2. Την αποτρίχωσή σου: Τι κι αν έχεις ξοδέψει ώρες να κάνεις εκείνο το καταπληκτικό σχηματάκι, ξέρεις πού, τι κι αν έχεις κάνει χαλάουα ή λέιζερ, το αποτέλεσμα για εκείνον είναι ένα: Αδιάφορο! Πώς να στο πούμε αλλιώς; Ακόμα και με τριχούλα 2 ημερών να σκάσεις-ίσως και λίγο παραπάνω-σε περίπτωση που το στοματικό σου είναι για βραβείο-θαρρείς ότι θα δώσει σημασία στη διακριτική σου τριχοφυία; Και δεν εννοούμε να είσαι αρκούδα, αλλά δεν υπάρχει και λόγος να πανικοβάλλεσαι επειδή η γάμπα δεν είναι βελούδο. Προσοχή όμως: Δε λέμε να μην είσαι και ποτέ περιποιημένη. Aς μην τα ισοπεδώσουμε και όλα.

3. Το στήθος σου: Δεν εννοούμε γενικά το στήθος σου, αυτό προφανώς και θα το προσέξουν! Εννοούμε μικροατέλειες, οι οποίες φρικάρουν όλες εμάς. Όπως για παράδειγμα η διαφορά στο μέγεθος, η μικρή ή και μεγάλη πτώση, και όλα αυτά τα γνωστά. ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΝΟΙΑΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ. Το μόνο που θέλουν είναι να τα πιάσουν, εναλλακτικά να τα φιλήσουν αλλά και να τα δαγκώσουν. Σε μία έρευνα που διεξήχθη ανάμεσα σε άντρες, με το ερώτημα: «Απέρριψες ποτέ γυναίκα επειδή το σώμα της δεν ήταν όπως περίμενες;» το 78% απάντησε «όχι»!!! Οπότε ασχολήσου με αυτό το αρκετά σεβαστό ποσοστό, και αδιαφόρησε πλήρως για τους άλλους, διότι είναι κομπλεξικοί. Στο κάτω κάτω, εσύ έχεις απορρίψει πολλές φορές άντρα επειδή είχε κοιλάρα, τρίχες στην πλάτη ή σωσιβιάκια; Ουδείς τέλειος φίλη μου.

4. To μουστάκι σου: Γενικά έχουμε παρατηρήσει ότι όταν είναι να κάνουμε σεξ με κάποιον καινούριο παρτενέρ, θέλουμε να είναι όλα στην εντέλεια. Αποτρίχωση μουστάκι, -ενώ δεν έχουμε-αποτρίχωση στα χέρια, ενώ δεν είναι πια και τόσο έντονο το πρόβλημα, απολέπιση για να λάμπει το δέρμα, και μετά φυσικά ένα ολόκληρο μπουκαλάκι γαλάκτωμα πάνω μας για να είμαστε απαλές και μεταξένιες. Ούτε καν που θα το καταλάβει! Αλήθεια σου λέμε. Αν εσύ νιώθεις καλύτερα, μαζί σου. Αλλά αν το κάνεις γι’ αυτόν, είναι περιττό.

5. Και αυτά που θα προσέξει: Εντάξει κοιλιά, κυτταρίτιδα και τρίχες ίσως να μην προσέξει, αλλά σε ικετεύουμε, μη σκάσεις μύτη με σκοροφαγωμένο πεντικιούρ γιατί θα σου κόψουμε και την καλημέρα. Αν είναι να φροντίσεις κάτι, καλό θα ήταν να δώσεις βάση στα κάτω άκρα. Οι άντρες έχουν κόλλημα με τις απαλές και περιποιημένες πατούσες. Κάτι άλλο που θα προσέξει, είναι οι ραγάδες σου. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί έχει κι εκείνος! Αυτά.

via


Continue Reading

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

SHOWBIZ

Έφυγε από την ζωή η Σοφία Ολυμπίου σε ηλικία 82 ετών!

Δημοσίευση πριν από

on

Η Σοφία Ολυμπίου πέθανε σε ηλικία 82 ετών. Η αγαπημένη ηθοποιός είχε πάρει μέρος σε πολλά τηλεοπτικά σίριαλ τις δεκαετίες ’90 και ’00, ενώ είχε και σπουδαία θεατρική πορεία. Ξεχώρισε από τις συμμετοχές της στις σειρές: Άκρως οικογενειακόν, Δις Εξαμαρτείν, Τρεις Χάριτες, Ντόλτσε Βίτα, 7 Θανάσιμες Πεθερές, Αν υπήρχες θα σε χώριζα.

ο πραγματικό της όνομα ήταν Σοφία-Γλυκερία Χαλκιοπούλου. Ήταν γόνος καλλιτεχνικής οικογένειας, αφού πατέρας της ήταν ο ηθοποιός Γιάννης Χαλκιόπουλος, μητέρα της η ηθοποιός Έλλη Λαλαούνη, παππούς της ο ηθοποιός Νίκος Χαλκιόπουλος & γιαγιά της η ηθοποιός Σοφία Χαλκιοπούλου.

Απ’ την πλευρά της μητέρας της, γιαγιά της ήταν η επίσης ηθοποιός, Ολυμπία Δαμάσκου-Λαλαούνη. Πρώτος της σύζυγος υπήρξε ο θιασάρχης & ηθοποιός Γιώργος Ολύμπιος, ενώ ο δεύτερός της σύζυγος ήταν ο ηθοποιός Χριστόφορος Καζαντζίδης.

Η κηδεία της θα γίνει σήμερα Τρίτη στις 13:00 στο Α’ νεκροταφείο Αθηνών.

ΓΥΝΑΙΚΑ

Πώς είναι να χάνεις ένα παιδί: Αυτές οι φωτογραφίες θα σε πονέσουν

Δημοσιεύθηκε

στις


H Susana Butterworth είχε μια αποβολή τον περασμένο Μάρτιο. Αυτό το συναίσθημα της απώλειας του παιδιού που κυοφορείς είναι κάτι δυσβάσταχτο και πιθανότατα δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία άλλη απώλεια.
Κάπως έτσι, η Susana αποφάσισε να ξεκινήσει το “Empty Photo Project”, φωτογραφίζοντας άλλες γυναίκες που έχουν χάσει τα παιδιά τους, ώστε να αναδείξει όλους τους τρόπους με τους οποίους μπορεί κανείς να βιώσει έναν τέτοιο πόνο.

Το project αυτό περιλαμβάνει γυναίκες όλων των ηλικιών που έχουν έρθει αντιμέτωπες με την απώλεια και όπως γράφει στην ιστοσελίδα της, στοχεύει στο αποτυπώσει το πρόσωπο της απώλειας ενός απιδιού, και να χτιστεί έτσι μια κοινότητα οικογενειών οι οποίες θα μπορούν να θρηνήσουν μαζί και να γίνουν ένα μέσα από το κενό που δημιουργήθηκε στις ζωές τους.

“Αφού έχασα τον γιο μου τον Μάρτιο του 2017, ένιωσα μόνη μου σε αυτόν τον θρήνο. Πίστευα ότι κανείς δε μπορούσε να καταλάβει πώς είναι να χάνεις ένα παιδί. Ήταν λες και όλες οι νέες ελπίδες και τα όνειρα που είχα, πέθαναν μαζί με το σώμα του γιου μου. Το κενό ήταν πολύ βαρύ”, γράφει η Sue στο site της.

Today, August 15th, was Maddox’s due date. He came early on April 22nd, at only 23 weeks and 3 days. He was my 3rd baby, and 3rd child I’ve lost. It was discovered almost 10 years ago during the complications of my first pregnancy that I had a uterine abnormality, to which I was told I would more than likely never be able to carry a baby to term without corrective surgery. The first time I had the surgery, unbeknownst to me, it was done incorrectly. It wasn’t until 9 years later when we were ready to start a family that I learned my second baby too would not get a chance at life. After losing that child I would need a specialist to have surgery again. Maddox was our rainbow baby, I got pregnant 3 months after the second surgery. I cried in excitement when I found out I was having a boy, I had always wanted a little boy. I imagined his giggle, the hilarious things he would say as a toddler, and how much I would unconditionally love him more each day just as I had since the day I found out I was pregnant. But the complications came only 19 weeks into the pregnancy. My cervix was dilating and quickly, my water was leaking and I was put on strict bedrest for several weeks. Three days after being admitted into the hospital the contractions came on like a freight train and the medicine to stop them wasn’t working. He came into this world with the sound of a tiny cry that changed my life forever. He weighed only 1 ½ pounds. We thought because we made it past “Viability” of 23 weeks, that we were just in for a long NICU stay. Maddox showed great progress in his first week, we would hear from doctors and nurses how great he was doing. I even got to reach inside his isolate and hold his tiny hands and feet at times when his stats were stable. Our eyes were glued on him, he was our amazing miracle baby, so perfectly beautiful and strong. At 10 days old he opened his eyes, I have never felt love like I did when his gorgeous dark eyes gazed at mine, it was a feeling of complete, true happiness. Maddox’s health started to decline around 2 am on the 2nd of May, and at 2:15 pm I held my baby for the first and last time as he took his last breaths. (Continue reading in comments)

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Sue Butterworth (@emptyphotoproject) στις

"Empty. Lost. Alone. Sterile. Barren. I found myself sitting in the cold and impersonal rooms of many doctor offices, where I completed countless tests and procedures all alone. All the examinations and practices attempting to leave me with a bundle of joy left me instead reeling in physical agony. I had nothing to show for my efforts but destroyed dreams and a broken heart. Full of discouragement and shame, I began to doubt my defective body. Time and time again I would walk in and wait, surrounded by women with growing round bellies. Each time I would walk out fighting back tears of despair. Tears caused either by the pain of the treatments or the crushed dreams left behind by an empty womb. The hope of adoption of a baby boy brought a breath of fresh air. After walking the journey of pregnancy and delivery with the young woman, I was once again left empty. The adoption fell through and I was left to walk the tiny baby boy I had named Kylar down the hall of the hospital. The baby boy I had fallen so deeply in love with would never know my love for him. I stumbled away broken and still very infertile. The infertility and pain went on for years until a questionable mass and extreme pain found me the recipient of a hysterectomy. No warning, just another dream shattering procedure. This one ended all my hopes that my miracle would ever come. My questions and doubts grew. I now discovered myself doubting if I had value as a woman. Would I be a “real” woman? Could I ever be a “real” mother? Am I enough? Will I be seen as a weak, broken and hollow shell? Now that I am “Forever Infertile. I felt this way until I surrender completely to my Lord. This is still the struggle I face, but I will continue to surrender daily. “After all my strength is gone. In you, I can be strong. I look to you. And when melodies are gone. In you, I hear a song.” (I Look To You by Selah) * Romans 12:12 Be joyful in hope, patient in affliction, faithful in prayer."

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Sue Butterworth (@emptyphotoproject) στις

"Empty changes. My son, Joseph was born at 38 ½ weeks sleeping. Then they almost lost me too, a uterine blood clot spiked my fever to a deadly 109 degrees…they packed me with ice to bring it down…I remember looking at the clock before losing consciousness and thinking I made it through the first day, then a very alone week at the hospital. Empty at the time was the ache in my arms and longing in my heart to hold my baby. It was the loneliness of grief as my husband was too wrapped up in his own grief to see mine. It was being told I wasn’t “righteous enough” and that was why he was taken. It was a person telling my church family and friends I didn’t want their presence, and a good friend saying my experience “wasn’t that bad, easier than I thought”. It was going home to pack away the precious little clothes, the special “coming home” outfit, the tiny socks and shoes. Piling clothes on the bassinet so I wouldn’t have to see it, then sobbing in the darkest hours of the night. No celebration of a new soul. Empty was the anger, confusion, and sadness my kids expressed to me daily. Slowly life returned to our routine and the pain and sadness dulled to a quiet ache residing in my heart. 18 months later we welcomed a new little girl into our family who did much to push the empty aside with her Popeye grin and sweet patience. 8 years later the empty is still there in feeling someone is missing when we do head counts, the yearly trip to visit his earthen bed in remembrance, not celebration of my son. Watching as children of friends born around the same time as Joseph, pass milestones he never got to experience. Grief still visits, sneaking up, catching me unawares, and washing over me. Empty changes."

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Sue Butterworth (@emptyphotoproject) στις

"My story is so hard to explain. The emptiness I feel is unexplainable. I knew that it was possible. I knew that what I went through was a possibility. But I never ever thought that it would actually happen. It all happened so slowly. Finding out that my beautiful son was affected by this horrible disease that is carried by me made my heart stop. It took the breath right out of my lungs. I instantly blamed myself. I fell straight to the floor and screamed. No tears even came out at that point. It was so unreal. I remember laying in the hospital bed while they induced me thinking, "Why is this happening to me? Why my baby boy?" It wasn't very long before my water broke and I was holding my little boy. He was so beautiful…. So peaceful. He looked like he was sleeping. He had the cutest little nose the cutest little toes. I couldn't believe that I created such a beautiful baby. When the nurse came up to me and told me that they needed to take him I lost it. I begged them not to but they said it was time. He was only in my belly for 17 weeks. I felt him kick. I felt him move. They kept me in the hospital for another day and I didn't sleep at all. I just remember feeling so empty. I remember looking down at my stomach and not feeling anything. I remember pushing down on my belly hoping by some miracle this was a dream. I went from him moving around in my stomach to nothing at all. My whole life stood still. I will never see him grow up. I will never see him take his first steps. I will never see his smile. I saw my mom blame herself because she passed the gene down to me. I saw my grandmother blame herself because she passed it down to my mom. I watched my whole family cry. Emptiness is so much sadness and so much pain. Emptiness is feeling like you failed as a mom because you couldn't protect your first child. It has been a long painful healing and I know that someday I won't feel this empty anymore because I will hold him again someday. And I really do believe that. It gives me relief knowing that Emmy has her brother looking after her. I know he knows how much he's loved. Emmy loves her brother so much. Landyn Gabriel, mommy's little penguin, you are so loved."

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Sue Butterworth (@emptyphotoproject) στις

1 in 3 women… this is the statistic that my doctor gave me for women who have miscarried. Little did I know, I would be 1 in 7,000 with a molar pregnancy. Before this news, I went in for an ultrasound to see the heart beat of the baby. Come to find, I had twins and possibly a third with an empty sac. Both with no heart beat, the doctor left me with no hope or answers. I was devastated. I didn't understand and it all felt so unreal. I felt like someone ripped out my soul, punched me in the gut, and crushed my heart before my eyes. I wept for almost 5 hrs after the knowledge, just completely speechless. I needed an answer and I needed the truth. I turned to a friend and got a second opinion which took me in a day after. The doctor then performed a 3-D ultrasound and what my husband and I saw could not be unseen. There lay my twins completely obliterated and a blood red clot growing rapidly in size. I didn't know that my low energy was from my pregnancy slowly killing me. Yes, my babies were thriving on my blood until the molar state attacked both fetuses and then prepared to take over my body. I blamed myself and felt unworthy of a mother's heart. After undergoing surgery, a year of lab tests, and a visit to the cancer center, I had a clean bill of health. However, the emotional pain and hurt was still unable to be healed. I was left empty and I still am. I know God has a purpose and that included me living today to tell and share my story. The hurt is real, our stories are real. As a teacher, I have the privilege to influence children in life lessons and choices they make daily, to hopefully one day become successful well-mannered adults. Year after year, it's hard to see them go and it's especially bittersweet this year since I'm teaching the age group of my twins (4 years). I put 110% in what I do, I love, live, and breathe my job. The hardest part is going home and knowing they're not your own. My husband has been a wonderful example of strength to me, and I can't wait for the day we can become parents again.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Sue Butterworth (@emptyphotoproject) στις

"It’s been three years since I placed my son Liam in the arms of his forever family. I knew my entire pregnancy that he was not mine to keep, and I could not ever begin to describe the feeling of carrying a child that I would only have to say goodbye to. Throughout my entire pregnancy, I questioned if I could follow through with my decision. In the hospital, all I wanted was a single night alone with Liam. Before they left the hospital, his family gave me a little wooden box. I opened it up and found a customized book with pictures of their extended family and a locket with a quote by Desha Wood that said, “He is mine in a way that he will never be hers, and he is hers in a way that will never be mine. So together, we are motherhood.” In that moment, I knew that I would rather shatter my own heart a million times over than break theirs just once. I spent a week with Liam’s family, mentally preparing myself for the day I would return home empty-handed. When I got home, the town I spent 20 years of my life was no longer familiar to me. I took a walk along the river and sobbed. A stranger stopped and sat down next to me. We talked as we watched the beautiful hues of red, orange, and purple fall below the horizon. He told me his story about how he had lost his wife and kids, and I remember for just a moment, I didn’t feel so alone. We said our goodbyes and went on our way, never to speak again. Over a year later, my boss told me that the cable guy had left an envelope for me at her house. When I opened up the envelope, I pulled out an 8×10 photo of the sunset from that night, and I was reminded, once again, that I was not alone. I still speak to Liam’s family often and the adoption is still very open. I receive flowers on Mother’s Day, invitations to Birthday parties, and a Christmas card every year. I may be empty-handed, but my heart has never been so full. I will never regret my decision to place Liam for adoption, because in giving away everything I had, I gained more than I could ever need."

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Sue Butterworth (@emptyphotoproject) στις

Emptiness: emp·ti·ness noun 1. The state of containing nothing. This definition hits straight on of my emotional state most the time. I went from creating a life, to mourning it days later. My miscarriage occurred back in November 2016. This was mine and my husbands planned baby; as our first, our amazing son, was a surprise that the Lord knew we needed. My husband and I were gleaming sitting at my first doctor's appointment, knowing that we get to hear and possibly see our baby for the first time. I WAS SO EXCITED; up until our world came crashing down beside us. They couldn't hear a heartbeat; and when they did an ultrasound they couldn't find a baby. My miscarriage was a little different than most. It's called a blighted ovum miscarriage; where I had gotten pregnant, formed a pregnancy sac, but for some odd reason my baby stopped forming early on. I couldn't wrap my head around what was going on; why was it happening to me, to my family? What did I do wrong? If you know me; you'll know i'm research freak. I researched if there's some way I could still be pregnant, why blighted ovums happen, and most importantly why miscarriage happen to women all around. In my case, I read that blighted ovum miscarriages occur when the baby's chromosomes align, and there was something off. Whether it be a mental or physical abnormality, and our bodies stop the baby from forming. From there I felt some sort of ease as I knew that the Lord had a reason behind all this pain we were experiencing. But with that ease I still feel empty. Now that my due date is around the corner (June 5th, 2017); I feel it more and more especially when I see others who were pregnant around the same time as I, get ready to have their babies. I'm so happy for them all, but resentful, and once again empty because I don't get the chance to meet my baby, other than in heaven. […continue reading in comments]

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Sue Butterworth (@emptyphotoproject) στις

"Losing my son, Gabriel, is the type of pain I would never wish upon anyone. The moment the doctor uttered the words “missed abortion”, I was angered. I didn’t have an abortion. I actually wanted my child. I didn’t appreciate his correct medical terminology. I felt empty as my son’s body lay inside of me but his heart was not beating. My D&C was scheduled for four days later to remove him from my womb. My body failed me. I would never hold his hand, watch him grow up, or hear his voice. Never is a long, long time. I paced back and forth yelling at God. I needed answers but I received none. They didn’t exist. They still don’t. Not only was my heart broken, but my soul was crushed. Breaking the news to friends and family was a different, new pain. I cannot tell you how many times I was told “everything happens for a reason” **insert eye roll** The worst comment came from a family member: “You just aren’t meant to be a mother yet. You aren’t ready.” So what is emptiness? It is seeing other pregnant women and their happy little lives. It is forcing a smile through unwanted sympathy. It is sitting down to eat a meal and losing your appetite. It is feeling guilty every time you crack a smile or laugh at someone’s joke. It is seeing other little boys Gabriel’s age and wondering who he would’ve been. It is knowing that, as a mother, I couldn’t fulfill my #1 job of protecting my child. It was not allowing myself to form a bond with my second baby during my pregnancy until she was born because I was afraid to lose her too. She is now 1.5 years old. I often find myself wondering if she met her big brother before coming to earth. He is her protector. Her angel. For that, I am grateful ❤"

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Sue Butterworth (@emptyphotoproject) στις

via


Continue Reading

ΓΥΝΑΙΚΑ

Πίτσα σοκολάτας για παιδικό πάρτυ από την Αργυρώ Μπαρμπαρίγου!

Δημοσιεύθηκε

στις


Υλικά Συνταγής

  • 2 φύλλα ζύμης για πίτσα
  • 1 κ.σ. βούτυρο
  • 4 κ.σ. πραλίνα
  • 1 ½ φλ. σταγόνες σοκολάτας (γάλακτος
  • λευκή
  • πικρή ή κομματάκια σοκολάτας της αρεσκείας σας
  • smarties για διακόσμηση )
  • ½ φλ. χοντροκομμένα
  • ψημένα φουντούκια

Εκτέλεση

Για τη γλυκιά πίτσα με σοκολάτα, προθερμαίνουμε το φούρνο στους 220ºC . Aν έχουμε πέτρα ψησίματος, την ακουμπάμε κάτω-κάτω στο φούρνο να πυρώνει. Αλλιώς, αναποδογυρίζουμε το ταψί της κουζίνας για να πυρώνει καλά.

Πασπαλίζουμε με αλεύρι το ξύλο κοπής. Βάζουμε ένα φύλλο ζύμης για πίτσα. Αν τη θέλουμε λεπτή, την ανοίγουμε με τον πλάστη. Με τα δάχτυλα κάνουμε βαθουλώματα σε όλη την επιφάνεια και την αλείφουμε με βούτυρο. Ψήνουμε για περίπου 20′ -25′, ανάλογα με το πάχος της ζύμης, μέχρι να ροδίσει.

Αφού ψηθεί, την αλείφουμε με τη πραλίνα κάνοντας γρήγορες κινήσεις σε όλη την επιφάνεια, πασπαλίζουμε με τις σοκολάτες και τα φουντούκια και ψήνουμε για 1-2′, μέχρι να λιώσουν οι σοκολάτες. Κόβουμε στα 4 κάθε πίτσα και σερβίρουμε αμέσως.

Tip
Πριν στρώσουμε την πίτσα στο ξύλο κοπής, το πασπαλίζουμε με αλεύρι για να μεταφέρεται εύκολα στην πυρωμένη πλάκα, χωρίς να διαλύεται.

via


Continue Reading

ΓΥΝΑΙΚΑ

Αυτές είναι οι κορυφαίες τάσεις στα νύχια για το χειμώνα!

Δημοσιεύθηκε

στις


Το καλοκαίρι τελείωσε και έδωσε τη σκυτάλη στο Φθινόπωρο.  Ποιες είναι όμως όλες οι τάσεις της μόδας για τα σχέδια νυχιών, που θα μονοπωλήσουν το ενδιαφέρον το Φθινόπωρο, αλλά φυσικά και τον Χειμώνα 2017;

Το couscous.gr συγκέντρωσε για εσάς τις κορυφαίες τάσεις:

Nails with animals

100 BEST NAIL POLISH FOR SEASON 2017 - Reny styles

brown and nude

Looking for an instant accessory upgrade? Outfit your nails in one of these top-rated nail polishes

Смотрите это фото от @nails_page__ на Instagram • Отметки «Нравится»: 2,238

As we can see all nails are different but it isn’t conspicuously. Colors and designs are very nice are combined so that they look very attractive.Marble nails are very neat and trendy.

Accurate nails, Almond-shaped nails, Autumn nails, Beautiful autumn nails, Beautiful nails 2017, Ethnic nails, Evening nails, Medium nails

Beautiful autumn nails, Evening dress nails, Evening nails, Fall matte nails, Fall nail ideas, Fall nails 2016, Fall nails ideas, Fashion autumn nails

Beautiful autumn nails, Black glossy nails, Black nails ideas, Classic short nails, Everyday nails, Fashion nails 2017, Nail art stripes, Nails with lines

Perfect Winter Nails for the Holiday Season and more ★ See more: http://glaminati.com/perfect-winter-nails-holiday-season/

25 Gorgeous Nail Art Ideas And Designs for Summer 2017

Step up your gold glitter mani by painting on a lovely little orange…

Matte black                                                                                                                                                                                 More

Fall nails

Nail Art Designs in neutral stiletto nails

Matte Burgundy Coffin Nails with Flowers

Nail Pornography


Continue Reading

ΓΥΝΑΙΚΑ

Αργυρώ Μπαρμπαρίγου: Κόλαση σοκολάτας!

Δημοσιεύθηκε

στις


Υλικά συνταγής

250 γρ. Κουβερτούρα
250 γρ. βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου
1 πρέζα αλάτι
ξύσμα από 1 πορτοκάλι (ακέρωτο)
2 βανίλιες
4 μεγάλα αβγά σε θερμοκρασία δωματίου
1 φλ. ζάχαρη
½ φλ. Αλεύρι για όλες τις Χρήσεις
½ φλ. Κακάο

Εκτέλεση

Κοσκινίζουμε το αλεύρι και το κακάο. Ψιλοκόβουμε με μαχαίρι τη σοκολάτα.
Τα βάζουμε σε μπολ και προσθέτουμε το βούτυρο, τη ζάχαρη, το αλάτι, τις βανίλιες, τ’ αβγά, το αλεύρι και το κακάο.
Με μίξερ χειρός τα χτυπάμε 2′ σε χαμηλή ταχύτητα και 3′ σε δυνατή ταχύτητα.
Τέλος προσθέτουμε τις ψιλοκομμένες σοκολάτες και ανακατεύουμε με σπάτουλα.
Χρησιμοποιούμε ταψί 30 εκ. Κόβουμε ένα κομμάτι λαδόκολλα, το τσαλακώνουμε και το βρέχουμε. Το ανοίγουμε (τώρα είναι πολύ μαλακό και εύκαμπτο). Το στρώνουμε στο ταψί, το αλείφουμε με 1 κ.σ. μαλακό βούτυρο. Αδειάζουμε τη σοκολάτα στο ταψί. Προθερμαίνουμε τον φούρνο στον αέρα στους 200ºC για 15’-20′ να κάνει ελαφριά κρούστα. Μέσα η καρδιά του θα είναι υγρή.
Το ξεφορμάρουμε μαζί με τη λαδόκολλα. Δεν κόβεται όσο είναι ζεστό γιατί τρέχει υγρή σοκολάτα. Το αφήνουμε να κρυώσει για 10’. Το κόβουμε σε κομμάτια. Το σερβίρουμε με παγωτό ή χτυπημένη κρέμα.
Εναλλακτικά μπορούμε να μοιράσουμε το μείγμα σε 8 ατομικές φόρμες καλά βουτυρωμένες και αλευρωμένες. Αυτές ψήνονται 8’ στους 200ºC στον αέρα.
Όταν βγάζουμε το γλυκό από το φούρνο πρέπει να είναι μαλακό στη μέση, σχεδόν υγρό.
Εναλλακτικά προσθέτουμε αποξηραμένα φρούτα και ξηρούς καρπούς.

via


Continue Reading

ΓΥΝΑΙΚΑ

Ο έξυπνος τρόπος για να κάνεις τα λεπτά χείλη σου να φαίνονται πιο σαρκώδη σε 30’’!

Δημοσιεύθηκε

στις


Αν έχεις λεπτά χείλη και επιθυμείς πιο ζουμερά και αισθησιακά, τότε το παρακάτω βίντεο θα σου λύσει τα χέρια. Το μόνο που θα χρειαστείς είναι δύο μολύβια χειλιών (το ένα ανοιχτό και το άλλο πιο σκούρο), 30 δεύτερα στη διάθεσή σου και θα έχεις ένα μοναδικό αποτέλεσμα.


Continue Reading

ΓΥΝΑΙΚΑ

4 σημεία του κορμιού σου που δε θα προσέξει όταν σε δει χωρίς ρούχα για πρώτη φορά

Δημοσιεύθηκε

στις


Εμείς οι γυναίκες ως γνωστόν είμαστε λίγο ανασφαλείς, λίγο ματαιόδοξες-βασικά τεράστιες ψωνάρες αλλά τελοσπάντων-λίγο ωραιοπαθείς, λίγο υστερικές… λίγο απ’ όλα δηλαδή! Το αστείο βέβαια της υπόθεσης, δεν είναι ότι τα συγκεκριμένα κόμπλεξ τα βγάζουμε στην παραλία-τώρα που πλησιάζει και ο καιρός-ή όταν δοκιμάζουμε ένα super εφαρμοστό φόρεμα για μία κοινωνική εκδήλωση στην οποία θέλουμε να καταπλήξουμε, και εκείνο επιμένει να δείχνει τα οπίσθιά μας… τριπλά, αλλά ακόμα και στο σεξ, όταν εκείνος στέκεται απέναντί μας, γυμνός και εξίσου ευάλωτος-άχου το-με εμάς. Στο σημείο αυτό να αυτο-διορθωθούμε και να τονίσουμε ότι αν για έναν λόγο οι άντρες είναι πιο ευτυχισμένοι από τις γυναίκες, είναι γιατί στερούνται πλήρως αυτογνωσίας! Κοιτάζουν για παράδειγμα την κοιλιά τους που θυμίζει έγκυο 8 μηνών-σε δίδυμα-τη χαϊδεύουν και την αποκαλούν το καμάρι τους (ευτυχία). Τότε εσύ φίλη μου, για ποιο λόγο φρικάρεις για το πώς θα του φανείς όταν σε δει για πρώτη φορά γυμνή; Μήπως τρελαίνεσαι χωρίς λόγο; Εμείς λοιπόν σου έχουμε κάποια βασικά σημεία του σώματός σου τα οποία εσύ σιχαίνεσαι, αλλά εκείνος κατά 99% δε θα προσέξει.

1. Kυτταρίτιδα και χαλάρωση: Κάθε φορά η ίδια ιστορία: Κάθεσαι μπροστά από τον καθρέφτη φορώντας την κιλότα σου-βασικά μας αρέσει η λέξη γι’ αυτό τη χρησιμοποιούμε-ζουλάς από την μία, φρικάρεις. Ζουλάς από την άλλη, βουρκώνεις, και τελικά καταλήγεις να βάζεις τα κλάματα λέγοντας ότι είσαι ένα τέρας και ότι δεν σου αξίζει κανένας γκόμενος. Εντάξει αρχικά τον έχεις δει αυτόν πώς είναι; Είναι μήπως ο Beckham και δεν το γνωρίζεις; Ή μήπως πιστεύεις ότι θα σου ζουλήξει τα οπίσθια για να δει αν έχεις όψη φλοιού πορτοκαλιού; Χρυσή μου, είσαι γυμνή μπροστά του και δεν τον νοιάζει τίποτε άλλο! Helloooooo… Α και θα σου πούμε και κάτι που θα σε σοκάρει: Κανένας άντρας δεν ξέρει τι είναι η κυτταρίτιδα! Οπότε και να τη δει, ίσως να μην την καταλάβει! Είναι κάτι σαν το off-side. Έχεις ακούσει γι’ αυτό. Μπορείς όμως να το αναγνωρίσεις;

2. Την αποτρίχωσή σου: Τι κι αν έχεις ξοδέψει ώρες να κάνεις εκείνο το καταπληκτικό σχηματάκι, ξέρεις πού, τι κι αν έχεις κάνει χαλάουα ή λέιζερ, το αποτέλεσμα για εκείνον είναι ένα: Αδιάφορο! Πώς να στο πούμε αλλιώς; Ακόμα και με τριχούλα 2 ημερών να σκάσεις-ίσως και λίγο παραπάνω-σε περίπτωση που το στοματικό σου είναι για βραβείο-θαρρείς ότι θα δώσει σημασία στη διακριτική σου τριχοφυία; Και δεν εννοούμε να είσαι αρκούδα, αλλά δεν υπάρχει και λόγος να πανικοβάλλεσαι επειδή η γάμπα δεν είναι βελούδο. Προσοχή όμως: Δε λέμε να μην είσαι και ποτέ περιποιημένη. Aς μην τα ισοπεδώσουμε και όλα.

3. Το στήθος σου: Δεν εννοούμε γενικά το στήθος σου, αυτό προφανώς και θα το προσέξουν! Εννοούμε μικροατέλειες, οι οποίες φρικάρουν όλες εμάς. Όπως για παράδειγμα η διαφορά στο μέγεθος, η μικρή ή και μεγάλη πτώση, και όλα αυτά τα γνωστά. ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΝΟΙΑΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ. Το μόνο που θέλουν είναι να τα πιάσουν, εναλλακτικά να τα φιλήσουν αλλά και να τα δαγκώσουν. Σε μία έρευνα που διεξήχθη ανάμεσα σε άντρες, με το ερώτημα: «Απέρριψες ποτέ γυναίκα επειδή το σώμα της δεν ήταν όπως περίμενες;» το 78% απάντησε «όχι»!!! Οπότε ασχολήσου με αυτό το αρκετά σεβαστό ποσοστό, και αδιαφόρησε πλήρως για τους άλλους, διότι είναι κομπλεξικοί. Στο κάτω κάτω, εσύ έχεις απορρίψει πολλές φορές άντρα επειδή είχε κοιλάρα, τρίχες στην πλάτη ή σωσιβιάκια; Ουδείς τέλειος φίλη μου.

4. To μουστάκι σου: Γενικά έχουμε παρατηρήσει ότι όταν είναι να κάνουμε σεξ με κάποιον καινούριο παρτενέρ, θέλουμε να είναι όλα στην εντέλεια. Αποτρίχωση μουστάκι, -ενώ δεν έχουμε-αποτρίχωση στα χέρια, ενώ δεν είναι πια και τόσο έντονο το πρόβλημα, απολέπιση για να λάμπει το δέρμα, και μετά φυσικά ένα ολόκληρο μπουκαλάκι γαλάκτωμα πάνω μας για να είμαστε απαλές και μεταξένιες. Ούτε καν που θα το καταλάβει! Αλήθεια σου λέμε. Αν εσύ νιώθεις καλύτερα, μαζί σου. Αλλά αν το κάνεις γι’ αυτόν, είναι περιττό.

5. Και αυτά που θα προσέξει: Εντάξει κοιλιά, κυτταρίτιδα και τρίχες ίσως να μην προσέξει, αλλά σε ικετεύουμε, μη σκάσεις μύτη με σκοροφαγωμένο πεντικιούρ γιατί θα σου κόψουμε και την καλημέρα. Αν είναι να φροντίσεις κάτι, καλό θα ήταν να δώσεις βάση στα κάτω άκρα. Οι άντρες έχουν κόλλημα με τις απαλές και περιποιημένες πατούσες. Κάτι άλλο που θα προσέξει, είναι οι ραγάδες σου. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί έχει κι εκείνος! Αυτά.

via


Continue Reading

ΔΗΜΟΦΙΛΗ